این محاسبه چطور انجام می‌شود؟
انتخاب UPS دو سؤال جدا دارد: ظرفیت (چه مقدار توان را پیوسته تحویل دهد) و زمان پشتیبانی (باتری چقدر دوام بیاورد). ابزار بالا هر دو را با فرمول‌های رایج طراحی حساب می‌کند.
۱. جمع بار
برای هر دستگاه، اگر توان بر حسب ولت‌آمپر داده شده باشد با ضریب توان به وات تبدیل می‌شود و برعکس:
بهتر است به‌جای توان نامی منبع تغذیه (مثلاً ۸۰۰ وات روی برچسب)، مصرف واقعی یا عدد ابزارهای پیکربندی سازنده (HPE Power Advisor، Dell EIPT) را وارد کنید؛ منبع تغذیه معمولاً خیلی بزرگ‌تر از مصرف واقعی است.
۲. ظرفیت UPS
اندازه‌های استاندارد در نظر گرفته‌شده: ۱، ۱٫۵، ۲، ۳، ۵، ۶، ۸، ۱۰، ۱۵، ۲۰، ۳۰، ۴۰، ۶۰، ۸۰، ۱۰۰ kVA و بالاتر. در حالت N+1 دو گزینه پیشنهاد می‌شود: دو دستگاه هم‌ظرفیت به‌صورت موازی (1+1)، یا برای بارهای بالای ۱۵ kVA یک UPS ماژولار با ماژول‌های ۱۰ تا ۵۰ kVA که یک ماژول اضافه دارد.
۳. انرژی باتری
ضریب ۱٫۲۵ برای این است که باتری در پایان عمر مفیدش (حدود ۸۰٪ ظرفیت اولیه) هم زمان مورد نظر را تأمین کند. ولتاژ باس DC بر اساس کلاس‌های رایج فرض شده (مثلاً ۲۴۰ ولت برای ۶ تا ۱۰ kVA و ۳۸۴ تا ۴۸۰ ولت برای ظرفیت‌های بالاتر) و دقیق آن به مدل UPS بستگی دارد.
فرض‌ها و محدودیت‌ها
- ظرفیت باتری سرب‌اسیدی (VRLA) در تخلیه سریع کمتر از ظرفیت نامی است (اثر پویکرت). برای زمان‌های زیر ۳۰ دقیقه، انتخاب نهایی باید از جدول «توان ثابت بر سلول» سازنده باتری انجام شود؛ عدد بالا برآورد انرژی است.
- منحنی زمان پشتیبانی با توان ۱٫۱۵ نسبت به نقطه طراحی تقریب زده شده و برای مقایسه است، نه تضمین.
- دمای محیط باتری بالای ۲۵ درجه عمر آن را به‌شدت کم می‌کند؛ هر ۱۰ درجه افزایش تقریباً عمر را نصف می‌کند.
- بارهای موتوری (کولر، پمپ) نباید روی UPS اتاق سرور باشند.